Jarige Jeugdleden:

Jan Wolters overleden

Na een bezoek aan De Koepel op 6 oktober is na het verlaten van de kantine om ca 22.00 uur Jan Wolters in bijzijn van zijn kaartmaten Jan Wessels, Jan Wilmink, Gerrit Meijers en Lammert van de Berg bij de poortgebouwtjes in elkaar gezakt en overleden.

Wij hebben met Jan Wolters weer een goed lid en erelid verloren.

Dinsdag 11 oktober a.s. is er gelegenheid om afscheid te nemen van Jan bij In Pace Dela locatie Z.G.T. aan de Boerhavelaan 71 van 10.00 uur tot 10.15 uur, aansluitend is er de crematie in Usselo om 11.30 uur.

BLau Weiss Enschede Nieuwsbrief 9 oktober 2011

Gisteren, zaterdag 08 oktober, ontvingen we het droeve nieuws dat afgelopen donderdag op het complex van zijn club h.v.v. Hengelo. ons oudste lid, Jan Wolters, op 82 jarige leeftijd is overleden. Jan was vanaf mei 1995 lid van onze fanclub Blau und Weiss Enschede.
Jan speelde in de jaren 50 een groot aantal seizoenen in het eerste team van Heracles. Hij was daar een hardwerkende en heel nuttige middenvelder. Jan was een heel vriendelijke en spontane man en stond bekend om zijn uitgebreide kennis over Heracles.
Vorige maand waren we, Rob Wilmink en ik, nog op bezoek bij Jan en konden we weer genieten van zijn enorme kennis over voetbal van vroeger want Jan kon enorm boeiend hierover vertellen.
Na zijn actieve tijd bij Heracles, de club die hij hierna ook heel intensief bleef volgen, was Jan ook heel actief bij zijn geliefde voetbalclub h.v.v. Hengelo. Hij bekleedde hier diverse funties en werd hier ook onderscheiden als erelid.
Ook bij BWE liet hij zich altijd zien bij busreizen, feestavonden en toernooien. Toen zijn gezondheid hem enige jaren terug iets in de steek liet werd het voor Jan moeilijker om zijn gezicht bij onze fanclub te laten zien maar door zicht telefonisch regelmatig te melden bleef hij op de hoogte van de gebeurtenissen van BWE.

Jan, bedankt voor je actieve rol bij BWE en we zullen je missen. Rust zacht en Glückauf.

Henny ten Vergert
Voorzitter BWE

Oud-Heraclesspeler Jan Wolters overleden

Oud-Heralesspeler Jan Wolters is afgelopen donderdag 6 oktober overleden. 

Jan Wolters was de zoon van een bestuurslid van Heracles en groeide als het ware op met Heracles. Hij speelde eind jaren 40, begin jaren 50 in het eerste, onder meer met Frits van der Elst, Ab Dekkers en Frens van der Veen.  

Tot vorig seizoen bezocht hij nog vaak thuiswedstrijden. Wolters was ook een belangrijke bron voor het boek De Tweekleur Omhoog over de geschiedenis van Heracles. Hij kon smakelijke verhalen vertellen over vroeger. Toen begin jaren 50 het profvoetbal opkwam, speelde hij als amateur nog wel eens mee in het eerste. Maar een carrière als prof zag hij niet zitten, hij gaf de voorkeur aan een maatschappelijke loopbaan als boekhouder. 

Tot vorig seizoen bezocht hij ook nog regelmatig de thuiswedstrijden van Heracles. Hij had ook altijd wel een mening over het spel, met name over de verdedigers. Zelf was hij in het veld een harde, een bijtertje, die als het moest ook uit kon delen. 

Jan Wolters is 82 jaar geworden. Dinsdag vindt in Usselo de crematie plaats. Hart voor Heracles wenst zijn naasten, onder wie zijn broer Roel met wie hij altijd samen naar Heracles kwam, sterkte om dit verlies te dragen. 

Onderstaande foto is gemaakt op 13 april 2008, voor de wedstrijd tegen NAC.

 Bron: Supportersvereniging Hart voor Heracles

In memoriam Heracles-man Jan Wolters

Hoe wonderlijk kan het leven soms zijn. Zaterdagmiddag sprak ik een oud-speler van de voetbalclub HVV Hengelo. We namen wat namen van vroeger door en ook Jan Wolters kwam voorbij. Mijn gesprekspartner kende hem en schetste zijn verdiensten voor de oeroude amateurclub uit Hengelo Zuid. Jan was er speler geweest, deed er allerhande bestuurstaken, verzorgde vroeger de inname van de toto-formulieren, maar ging ook de gezelligheid van het clubhuis niet uit de weg. Hoeveel uren zou hij daar gekruisjast hebben? Hij kende iedereen bij de club en iedereen kende hem. Maar wat bleek, toen we zaterdagmiddag over de aimabele Jan met zijn sonore stem aan het praten waren. Toen was het gespreksonderwerp zelf niet meer in leven. Terwijl we dat beide niet wisten. Ik kwam erachter toen ik gistermorgen door de krant bladerde en tot mijn grote schrik op zijn overlijdensadvertentie  stuitte. Hoe wonderlijk kan het soms gaan.

Ik leerde Jan Wolters ruim vijftien jaar geleden kennen. Hij schreef enkele keren een brief naar de sportredactie van de Twentsche Courant waar ik destijds werkzaam was. Dan had hij iets gelezen over het Heracles van vroeger, waarvan hij het naadje van de kous wist. Jan schreef dan een uitgebreide brief met de feiten zoals ze waren en deed er nog extra informatie bij als een soort toegift. Ik heb een aantal van die brieven bewaard. Soms bezocht ik hem soms als ik een oude foto nodig had of precies wilde weten hoe het zat. Zijn kennis van de bijna 110 jaar oude club in zijn geboorteplaats Almelo was immens. Zo werd hij mijn levende Heracles-handboek. Onlogisch was dat niet, want zijn vader zat voor de
oorlog 20 jaar in het bestuur van de club. Vanaf hun vijfde, zesde jaar liepen Jan en zijn één jaar jongere broer Roel bij de club. ‘Neem ze maar
mee’, zei hun moeder dan, ‘ik kom ze straks wel halen.’ De jongens mochten op de accommodatie van de club overal komen en kregen tussen het verstoppertje spelen op de tribunes, het rennen door de gangen bij de kleedkamers of het klimmen in de bomen rond het veld ook het nodige mee van het spelletje zelf. Ze stonden als schooljongens vooraan toen Heracles in 1941 landskampioen werd en werden als vanzelf Heraclieden tot in hun diepste vezels.

Jan bleek ook talent te hebben. Hij zou in de jaren vijftig een zeer gewaardeerde halfspeler worden van de zwartwitten.  Hij vertelde me ooit dat hij in 1951 met Heracles een dieptepunt meemaakte bij de degradatie naar de tweede klasse, maar ook dat ze het jaar erop meteen ongeslagen terug waren gekomen op het hoogste niveau. De degradatie kwam tot stand in de wedstrijd tegen ’t Gooi en Jan wees dan met een beschuldigend vingertje naar de altijd zo bewierookte international Frens van der Veen. Heracles moest winnen, ‘t Gooi vond dat verder wel best en al gauw stonden de Almeloërs voor met 2-1 en leken safe te zijn. Frens echter daagde Rinus Schaap uit, die hij kende van het Nederlands elftal. Beetje praten, nog eens extra passeren en meer van dat werk. Ineens stroopte ’t Gooi de mouwen op en won met 3-2. Heracles eruit. Het was in dertig jaar niet vertoond, dat Heracles niet meer op het hoogste niveau speelde. Jan kon er
vijftig jaar later nog een beetje pissig over zijn, hoewel ook hij veel respect had voor de excellente capaciteiten van Van der Veen.

Jan Wolters is in juni 1929 geboren in de Almelose Nachtegaalstraat in ’t Witvoet. ‘Als de school uit was, voetbalden we zomer en winter tot het
donker was. Van putje tot putje in de Merelstraat, of in de Sing Sing, een arme buurt waarvan de jongens bij mij op school zaten en op de Achterlanden en de Maardijk, gewoon overal waar je maar kon voetballen’, vertelde hij. De voetballer Jan was een terriër die doorging tot het eind. Hij werd vergeleken met de beroemde Ajacied Bennie Muller, maar zelf vond de linkshalf van weleer dat de vergelijking met Jan Wouters beter bij hem paste. Het scheelde bovendien maar één letter. Hij werkte altijd voor het elftal en ging voor niemand aan de kant. Radioverslaggever Bob Spaak betitelde hem eens als ‘De gemeenste voetballer van Nederland’. Maar hij is nooit uit het veld gestuurd. Scoren deed hij niet, dat lag niet in zijn manier van voetballen opgesloten.  ’Als ik bij het strafschopgebied van de tegenstander kwam, was ik verdwaald’, vertelde hij.

Jan speelde vaak in het Twentse en Oostelijke elftal. Hij liet me de uitnodigingen van de bond zien, want Jan bewaarde veel uit de goeie, oude voetbaltijd waarin de thuiswedstrijden regelmatig door tienduizend man bezocht werden. Jan vertelde me hoe hij genoot van de fraaie beelden die dat opleverde. ‘Die mensen liepen of fietsten. Al die drommen door de straten, mooi was dat. Ze spraken af: Hoe laat ben je bij mij, dan loop ik mee.’

De sympathieke Jan bleef altijd vrijgezel.  Hij was administrateur bij verschillende bedrijven, stopte met voetballen bij Heracles in ’58 omdat
het beleid hem niet aanstond en ging over naar HVV Hengelo. Voor mij en enkele collega’s was hij een perfecte vraagbaak over het Heracles van
vroeger, maar eigenlijk wist hij alles van sport. Hij reisde naar Rotterdam om Bep van Klaveren te zien boksen,  de eerste marathon van Enschede heeft hij helemaal mee gefietst, hij miste bijna geen wedstrijd van AKC en ZPA, of treinde naar de drafbanen in Duindigt, Hilversum en
Recklinghausen, voor een gokje. Na de opening van het Polmanstadion werden hij en zijn broer Roel lid van de seniorenclub en sloegen tot vorig jaar geen thuiswedstrijd over.

Sinds een half jaar woonde hij in woon- en zorgcentrum Het Woolde, hier vlak bij mijn huis.  Het korte geheugen was een probleem geworden. Ik bezocht hem daar een paar keer en gelukkig kende hij me nog steeds. ‘Moet je weer iets weten van de zwartwitten?’, vroeg hij dan. Hij woonde er met plezier, was altijd goed gehumeurd en in voor een praatje. Hij deed met plezier aan de activiteiten mee. Kaarten deed hij nog steeds en dat had hij donderdagavond ook gedaan in de kantine van Hengelo. Na het kaarten gingen hij en zijn vriend Jan Wessels naar huis. Wessels was al bij deauto toen Jan hem riep om hulp. Maar het was al te laat. Hij zakte in elkaar en overleed ter plekke. Fatale hartaanval. Niets meer aan te doen. Het leven van Jan Wolters zat erop. Hij is 82 jaar geworden en had er watmij betreft nog best een flink aantal jaren mogen zijn.

Bron: Twentesport.com - tekst G. Eijsink

Actueel